Budowa mchu
Budowa mchów W Polsce występują paprocie, które osiągają czasami wysokość 1m. Ich łodyga jest w formie kłącza i wykazuje skomplikowaną stosunkowo wewnętrzną budowę. Warstwę zewnętrzną stanowi skórka, składająca się z komórek do siebie ściśle przylegających, których ściany usytuowane po zewnętrznej stronie łodygi są zgrubiałe a także nie przenikliwe dla gazów i wody. Pod nią bezpośrednio występuje wzmacniająca tkanka, składająca się z grubościennych komórek. Część środkowa jest wypełniona miękiszową tkanką. Wśród tej tkanki są rozmieszczone pasma przewodzącej tkanki, przechodzące wzdłuż łodygi, nazywane przewodzącymi wiązkami. Środek wiązki jest zajmowany przez wydłużone silnie komórki martwe o zgrubiałych nierówno ścianach, które przeprowadzają wodę. Cząsteczki woda w nich przepływają łatwiej znacznie niż w przewodzącej tkance mchów. W części zewnętrznej wiązki są cienkościenne i żywe. Wyrastają z łodygi liczne korzenie, pobierające z gleby wodę. Ze szczytu łodygi zagłębionej w glebie wyrasta zgrupowanie liści; one są czasami ozdobne i bardzo duże. Na ich stronie spodniej obecne są liczne zarodnie, które zebrane są w kupki i przykryte zawijką błoniastą.